14 / 06 / 2552 22:18 น.
นั่งเร่นเน็ตเพลิน พ่อนั่งดูทีวี น้องหน่อยนั่งนับเงิน
เสียงโทรสับดังขึ้นทันใจนั้น ใจหวั่น ๆ เลย ละเรา
แม่ : น้องนางลูก
เรา : จ๋าแม่ (ใจคิดควรไม่ดีเท่าไหร่ เสียงดังมากจากผั่งนู้น แม่ร้องไห้ใหญ่เลย)
แม่ : ยายเสียแร้วลูก
เรา : เงียบไปครู่ ใจไม่ดี เข่าอ่อนไปทันใด
แระก้อบอกแม่ว่าเดวเราโทหา แระวางสายไป....
ตอนเด็ก ๆ เราจำได้ว่า แม่เรา ไม่มีเวลาเลี้ยงเรา เพราะแม่ต้องทำงานหาเงินมาให้เรา
แม่ก้อจะพาเราไปฝากไว้กะยาย ตอนปิดเทอม แระน้าวิ ก้อเลี้ยงเราด้วย
น้าวิจะชอบตีเรา เราก้อคิดว่าน้าวิใจร้าย ไม่รู้เป็นเพราะเราดื้อด้วยหรือป่าวนะ
คนที่คอยโอ๋ ปลอบ แระเอาใจเรา คือ ยาย ยายของเราจะใจดีมากๆ
น่ารักที่สุด พอโตมา ยายก้อจะชอบบอกให้เราไปนอนกะยาย ยามที่เราไปเยี่ยมยายตามเทศกาลต่างๆ
แต่ทำไมนะ เราถึงไม่ทำเวลาที่คนที่เรารัก ให้มีค่าที่สุด แต่ ณ ตอนนี้ ไม่มียายแร้ว
เราอยากนอน อยากกอด อยากหอมยาย แล้วเราจะกอดใคร
อยากบอกว่ารักยายมากๆ
เมื่อ สองวันก่อนที่ยายไม่สบาย เรานั่งจับมือยาย
แระเรียกยาย ยายจ๋าได้ แต่จ๋าเบาๆ เพราะยายไม่มีแรงแร้ว ยายพูดไม่ค่อยได้เหมือนเคย
แต่เมื่อวานที่เราไปเยี่ยมยาย เราเรียกยาย ยายตอบเราไม่ได้
ไม่มีเสียงอันไพเราะที่เราอยากได้ยินเหมือนเคยเรย
ได้ยินแต่เสียงหายใจที่แรง ตัวยายร้อนมาก เรา น้าวิ ป้ามะลิ พากันเช็ดตัว ทาแป้งให้ยาย
ก้อดีขึ้นเล็กน้อย อยากจะเอายา พารา ให้ยายกินให้หายป่วย หายตัวร้อน
แต่ยายก้อทานไม่ได้ เส้านะ ทุกครั้งที่เรานั่งจับมือข้างๆ ยาย พยายามเรียกยาย
น้ำตาเราจะไหล ออกมาทุกๆ ครั้งเรย
แม่ของเรา พยายามทำใจ ว่าจะไม่มียายอยู่ข้างๆเราอีกต่อไปแร้ว
แต่ก็ยังทำใจไม่ได้สักที...ถึงแม้จะนานมาแล้วก้อตามที่ยายไม่สบาย
ตอนนี้เรารู้สึกแย่ เส้า มาก ๆ
อยากให้ยายอยู่กะเราไปนาน ๆ ไม่อยากให้เปงแบบนี้เรย
แต่ก้อทำไม่ได้ ทำไมนะ ตอนที่อยู่ เราใส่ใจยายไม่เต็มที เหมือนที่ควรจะเปง
จะอย่างไรก็ถามคิดซะว่า ยายไปสบายแร้ว
ขอให้คุณยาย ขึ้นสวรรค์ นะค่ะ
รักยายค่ะ